Wie ben je?

Vandaag zag ik je, in zwart-wit. Keek je naar je vader? Of was het je verloofde die teveel uren ronddoolt op de kunstacademie? Nee, dan hadden je ogen gestreeld, gelachen. Degene naar wie je keek, heeft jou bekeken. Heeft elk detail van jou in zich opgenomen. De schaduw onder je oog, het lichte moedervlekje op je wang.
Hoe lang heb je stil gezeten? Een uur? Een avond? Hebben jullie gepraat? Of heb je alleen je uiterlijk laten zien en hield je je hart verborgen?
‘Meisjes van dertien, er net tussen in… Te groot voor de poppen, te klein voor de liefde…’ Dat zong Paul van Vliet, maar jij had op de cover kunnen staan. Je gezicht is van een meisje, je ogen die van een vrouw. Wat heb je mee gemaakt dat je zo wijs de wereld in kijkt? Weet je wat pijn is? Hoe het voelt als je hart verschrompeld door het alleen zijn?
Maar je lacht. Geen grote schaterlach, toch ik zie hem. Koninklijk. Ingehouden schoonheid. Je hebt een parel in je hart, maar je geeft hem nog niet weg. Waar wacht je op?
Je bent vereeuwigd op het papier. Je zult nooit rimpels krijgen; al is je haar al grijs. Misschien ben je inmiddels al 80 jaar. Ik weet het niet. Ik zie alleen je ogen, wachtend op de wereld.
Heb je aan de muur gehangen? Ben je trots bekeken door je moeder? Wie heeft je in een lijst gezet?
Het maakt niet meer uit, want nu ben je een Mona Lisa, ronddolend over de aarde. Je kijkt me aan, maar ik weet niet wie je bent. Toch hang je daar. Niet in het Louvre, maar tussen vergeelde borduurwerken en goedkope reproducties. Maar jij bent echt, van jou is er maar één.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s